محفاب

بهر یک نمره گریست

و معلم به دو چشمش به حقارت نگریست

کالتماس و لابه را فایده نیست

رد شده نمره به لیست

چه معلم چه محصل همه در حسرت بیست

((ابتکارات و علاقه همه ایست ))

کاشکی اینهمه تکلیف نبود

اینهمه کاغذ و خودکار در این کیف نبود

مبصر میر غضب داد زد با تب و تاب

تو مرتب بنشین ، كج و معوج نه ، مرتب بنشين

چه معلم چه محصل همه در حالت خواب

درس تاريخ و حساب

خانه ي درس خراب ، خانه ي درس خراب

( مطلب فوق از خودم نیست و شاعرش گمنام است اما چون به دلم نشست آنرا در اینجا آوردم امیدوارم صاحبش راضی باشد .)

این مطلب از آن جهت برای من جالب بود که خاطره ای را برای من زنده می کرد مربوط به تاریخ ۹/۳/۶۸  که در برنامه امتحانی جای درس شیمی و فیزیک را اشتباه نوشته بودم و روز امتحان شیمی من فیزیک خوانده بودم یک ساعت قبل از امتحان توسط یکی از دوستانم متوجه اشتباهم شدم رفتم خدمت دبیر ارجمند جناب آقای جمالی که دبیر شیمی ما بودند در آزمایشگاه مرکزی بودند اجازه گرفتم و به حضور ایشان رفتم به معلمم که نگاه کردم نتوانستم خودم را کنترل کنم و به گریه افتادم هر چه بنده خدا آقای جمالی گفتند که چه شده من نتوانستم حرف بزنم و فقط گریه می کردم  بعد از چند دقیقه که بغض گلویم را رها کرد به زحمت جریان را برای آقای جمالی گفتم و......

اصلاحیه استاد یاوری نیز جالب بود که فرمودند بهتر  بود می نوشت :

کودکی در امتحان درس زیست   بهر یک نمره چو ابری می گریست